เฮ้อ... สวัสดีทุกท่าน (อาจจะไม่มีใครเข้ามาอ่านก็ได้ 555+) เนื่องจากเงาหายหน้าหายตาไปนาน งานเยอะ ไหนจะอ่านหนังสือสอบอีกทำให้เกิดความคิดว่า ตูจะมีบล็อคไปเพื่อ?!

เป็นงั้นไป มีแต่ไม่ได้อัพ = ไม่มี - -" มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย~ เนื่องจากเป็นคนไม่รู้จะบันทึกอะไร ไม่มีอะไรบันทึก ไม่ได้ไปงานโด ไม่ได้คอส ไม่ได้เอานิยายมาลง (ขี้เกียจ) วาดภาพ ไม่มีอะไรน่าสนใจในชีวิต

โอ้พระเจ้ามันบดลุงแคนตั๊กกี้ นังเงาเป็นคนไม่มีอะไรเลยในชีวิตเรอะ!! TTwTT~

ช่างเถอะ... ถึงคราวจะอัพมันก็ต้องอัพล่ะนะ แต่มันยังไม่ถึงฤกษ์อัพซะที... มีๆ ไปเต๊อะ บล็อคน่ะ งึมงำๆ *บ่นกับตัวเอง...*

Shadow master

และแล้วตูก็โดนจนได้สิน่า ^^"มันคงเป็นฤกษ์ในการอัพแหง ๆ (ตามประสาคนไม่มีอะไรจะบันทึก 555) ตอนแรก ๆ ก็งงนะ Tag คืออันหยั่ง? แต่สุดท้ายก็เข้าใจ... ขอบคุณพี่ท้อปที่ทำให้เงามีโอกาสได้ลอง Tag กับเขามั่ง ^w^

เอาล่ะ... เรามาเริ่มกันดีกว่านะ...

1. เต้นคาราโอเกะกลางศูนย์กลางอาหาร

เอ่อ... อันนี้ประมาณปิดเทอมม.1 มีนัดกันไปจะเที่ยวฟิวเจอร์ แล้วพอไปถึง ไปเดินไหนดีวะ... เลยไปศูนย์อาหาร มีเกม มีคาราโอเกะ ร้านการ์ตูน ร้านเกม ร้านอาหาร ฯลฯ โอ้ววว มันคือแหล่งสวรรค์ เจ้าเงาชอบ แล้วเรื่องมันอยู่ที่ว่า... ไปเล่นเกมจนเซ็งเลยมาเข้าตู้คาราโอเกะ แต่...

มันเป็นตู้ใสตั้งตระหง่านอยู่กลางศูนย์อาหาร !!

ไม่เชิงกลางหรอกนะ ก็เกือบ ๆ อืม แล้วเพื่อนผู้ชายมันก็เปิดหลายเพลง ต้องเข้าใจน่ะนะ เงาเสียงไม่ดี เลยไม่ขอร้อง ขอเป็นหางเครื่อง เอ๊ย แดนเซอร์อยู่เบื้องหลัง พอขอบฟ้ามา ผี'โอเกะเข้าสิง คว้าไมค์ได้ปุ๊บ ตูเลียนแบบนักร้อง !!(ไม่ขออธิบายท่าเพราะกลัวจะโดนเซ็นเซอร์ - -") กรุณานึกภาพ... ตู้คาราโอเกะใส ๆ มีคนนั่งเต็มศูนย์อาหาร แล้วมีเด็กผมสั้น ใส่แว่นท่าทางเรียบร้อยจับไมค์เต้นขอบฟ้า ! สะบัดหัวไปมา บ้าสะบัด =[]=!!

แล้วตู้มันเก็บเสียงซะที่หนายยยยยยย คนก็มองกันยิ้ม ๆ วินาทีนั้น ตูมานั่งคิดทีหลัง... ทำไปได้ไงฟะ ถ้าเจอเด็กคนนั้นอีกที่ไหน กรุณาอย่าชวนไปคาราโอเกะนะคะ TwT ไม่งั้นคุณอาจจะไม่อยากเข้าร้องเกะอีกเลย

2. เกลียดหอยเม่นเข้าไส้

เรื่องมันเกิดตอนที่เงามีโอกาสไปดำน้ำตื้น (สกินอะไรสักอย่างเนี่ยแหละ) จุดประสงค์หลักของการดำน้ำตื้นคือชมความสวยงามของธรรมชาติใต้น้ำใช่มั้ยคะ? แต่สำหรับเงามันไม่ใช่...

มันคือการลงไปกรี๊ดใต้น้ำเวลาหอยเม่นมันหยึกหยึยใต้ขา =[]=!!

ตอนแรกไม่กลัว หอยเม่นอะไร๊ มาดิ๊ ชั้นไม่กลัวแกหรอก พอเอาเข้าจริง ๆ ว่ายไปว่ายมา ซอกปะการังนั่นก็หอยแม่น ตัวดำ ๆ หนามแหลม ๆ ขยันบตัวไปมา อี๋~ ด้านหลังก็หอยเม่น ! ด้านหน้าก็หอยเม่น ! มองตรงไหนก็หอยเม่นนนนนน

พลังหอยเม่นแปดทิศศศศศศศ

ตอนนั้นเลยว่ายเกาะท่านแม่ คาดว่าน่าจะอุ่นใจกว่า ท่านแม่ก็พาข่อยตระเวนชมปลาการ์ตูน แล้วก็มีหยุดพัก วางขาบนปะการัง ข่อยก็ลองดำลงไปดู จ๊ะเอ๋กับหอยเม่นตัวบักกระบืออยู่ใต้ขาท่านแม่ !อ๊ากกกกกกกก ตูเกลียดหอยเม่นนนนนน !!

ท่านแม่เห็นข่อยกลัวก็หัวเราะ "เราไม่ทำอะไรมัน มันก็ไม่ทำอะไรเรา เอ้า ไปดูปลาการ์ตูนกันดีกว่า"

โรคหอยเม่นริซึ่ม... มองไม่เห็นปลาการ์ตูนซักตัว เห็นแต่หอยเม่น คนอื่นคุยกัน อุ๊ย ปะการังตรงนั้นสวยอย่างนู้นอย่างนี้ เงาคงคุยได้ประมาณว่า อุ๊ย หอยเม่นตรงนั้นโคตรน่ากลัวเลยเนอะ -*-ท่านแม่เห็นเงาชมเพียงความสยดสยองของหอยเม่นก็หัวเราะ แง้ เค้ากลัวหนิ ไอ้ความผยองหายหมด

ขึ้นมาบนเรือก็เจอกองหอยเม่นอีกกองพะเนิน มีคนไปโดนมันเข้าตรูเกลียดมันนนนน ชาติจะไม่ดำน้ำชมหนามหอยเม่นอีกแล้ววววววว TT[]TT

3. เกาะบันไดร้องไห้เพราะคำว่า 'โดดร่ม'

ตอนอนุบาล เงาตื่นสาย ไปสายบ่อย ๆ นั่นไม่ได้ทำให้เงาเศร้าเลยซักกะติ๊ด ไม่รู้ตอนเด็ก ๆ ร้องไห้เพราะเรื่องพิลึกพิลั่นพรรค์นั้นได้ไง - -" ปกติพ่อแม่จะบอกว่า 'ตั้งใจเรียนนะ เดี๋ยวตอนเย็นมารับ' ฯลฯ แต่พ่อของเงาไม่มีคำพูดสวยหรูอย่างนั้นในสมองพอรถแล่นมาจอดหน้าประตูปุ๊บ พ่อจะพูดทันทีว่า

"เอา น้ำ เตรียมโดดร่ม" จากนั้นก็หัวเราะ

ด้วยความที่เด็กนี่ โดดร่ม = กระโดดลงจากที่สูง ๆ พวกโดดหอ ทั้งที่มันก็แค่โดดลงจากรถ ในความหมายท่านพ่อคือ ลงจากรถ แต่เงาไม่รู้อาจเป็นเพราะเป็นคนเถรตรงหรือ...

ช่องว่างระหว่างวัยก็ไม่รู้

ด้วยความที่สาย ระเบียงก็เงี๊ยบเงียบ เงาก็วิ่งขึ้นไปบนชั้นสอง ไปนั่งเกาะระเบียงร้องไห้โฮอยู่พักใหญ่ พูดง่าย ๆ คือไปนั่งปลดทุกข์กับบันไดนั่นแหละ (ปลดทุกข์นะ ไม่ใช่ปล่อยทุกข์ =[]=/) จากนั้นก็มักจะมานั่งร้องไห้ดูหลังคารถพ่อหายไปตลอด ที่ประจำเลยแหละ 555+

4. ชอบพูดคนเดียว

คนมันมีโลกส่วนตัว เลยชอบพูดคนเดียว เคยเป็นกันบ้างไหมหว่า? แบบอยู่ ๆ ก็นึกเรื่องความอับอาย-ทุเรศ-เปิ่น ๆ ขึ้นมาเฉย ๆ เงาเป็นบ่อยเลยแหละ แล้วจากนั้นก็จะบอกในใจว่าให้เงียบ (ตูคุยกับตัวเองได้ กี๊ซซซ) แต่พอมันไม่หยุด ตะโกนด่าความคิดตัวเอง

"หุบปากไปเลยนะโว้ย(ตรงนี้ท่านสามารถเติมคำเองหรือไม่เติมก็ได้)"

อะไรทำนองนี้ เป็นนิสัยติดตัวแต่เด็กเวลาเห็นเงาพูดคนเดียวหรือพูดหุบปากขณะที่ท่านกำลังเล่าเรื่องให้ฟัง โปรดอย่าตกใจ เงาไม่ได้ตั้งใจจะบอกให้ท่านหุบปากและโปรดอย่าเสียใจที่เงาไม่สนใจฟังที่ท่านพูด - -" (เคยหลุดกับเพื่อนไปครั้งนึงอ่ะ)

แต่มันไม่จบกันง่าย ๆ วันหนึ่งขณะที่เงากำลังยืนล่างจานในครัวแล้วแม่นั่งอยู่ในห้องรับแขกที่ติดกัน อยู่ ๆ เงาก็ตะโกนขึ้นมาว่า

"หุบปาก!!"

ท่านแม่งง หันมามอง "เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ"

"อ๋อ แค่ถามว่ามีวาสลีนมั้ย คันปากอ่า"

อิเงาแถไปเรื่อย - -" ตอนนั้นรอดมาได้หวุดหวิด อายเหมือนกันนะ พักนี้เลยต้องตั้งสมาธิดี ๆ ไม่ไปใส่ใจกับความคิดตัวเอง (ตอนเด็ก ๆ เคยคิดว่าเป็นเสียงสะท้อนของวิญญาณด้วยล่ะ 555+ ตอนเด็กมีสัมผัสน่ะนะ แฮ่ ๆ)

5. พล็อตที่ชอบมากที่สุด = ยาสลบเหมือดชั้นเลิศ

เรื่องสุดท้ายแล้ว ^^ เงามีโปรเจ็กต์เขียนนิยายขนานใหญ่คือเขียน 7 เรื่อง = 1 Generation (มันจะจบมั้ยวะ?) แล้วใน 7 เรื่องนั้นมีเรื่องหนึ่งที่ชอบมาก ๆ และตั้งใจกับมันมาก ผิดกับเรื่องในเด็กดี Sleepless Town ที่ไอ้เงามันเขียนแบบสั่ว ๆ ในตอนแรก - -"

ยิ่งใส่ใจมากยิ่งล้มเหลวง่าย << ตั้งเอง มันคงจะจริงเนอะ

ไม่ใช่เรื่องไหนไกล ก็ไอ้กัปปะนั่นแหละ... รื้อฉากเปิดมาเป็นร้อย ๆ รูปแบบก็ยังไม่ลงตัว ชิ แล้วมันเป็นพล็อตอาถรรพ์ ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหน จะนอน นั่ง ยืน เดิน หากได้ลองคิดถึงพล็อตกัปปะว่าจะเอายังไงกับมันดี โยงพล็อตยังไง คิดถึงทีไรตูเป็นต้องหลับทู้กที คิดพล็อตเรื่องอื่นตาจะตื่นเต็มที่ (กรณีที่ยังไม่อยากนอน) แต่ถ้าอยากนอน ให้คิดพล็อตกัปปะ ไม่นานจะหลับทันที - -"

มันน่าเบื่อขนาดนั้นเลยเหรอ?

ไม่หรอก ไม่น่าเบื่อเลย แต่มันโคตรง่วง เวลานอนไม่หลับ ไม่ต้องพึ่งยา แค่คิดพล็อตกัปปะก็เป็นต้องหลับทุกที มันเลยกลายเป็นสุดยอดพล็อตอาถรรพ์ (นิยายสยองขวัญทำให้คนคิดพล็อตหลับได้นี่สุดยอดนะ) และเป็นยาสลบเหมือดชั้นเลิศในเวลาเดียวกัน -*-

ป.ล.ว่าไปนั่น แล้วตูจะแต่งเรื่องนี้รอดมั้ยฟะ คิดทีไรหลับทุกที

TAG ใครต่อดี - -"

1.พี่ chiruละกันนะ ไม่ว่ากันน้อ

2. mimiชั้น tag แกต่อนะ - -"

3. black-coffee เงา tag พี่แฟต่อน้า โดนอีกรอบคงไม่เป็นไรเนอะ

4. tanatosพี่ป่านอีกครั้งนะ 555+

5. คิดไม่ออก

ประสบการณ์ดี ๆ ที่มีเฉพาะพวกเรา... ชาวสวนกุหลาบ

ไว้มีอารมณ์จะมาอัพลง เอาชื่อเรื่องไปก๊อนนนน(ติดนิสัยเอาแต่ชื่อตอนลงมาจากนิยายอ่ะ 555+)